Home > love > พี่พีระ

พี่พีระ

ไปนครปฐม กับพ่อของเพื่อน
เพื่อไปเจอพี่คนนึง ในใจก้อคิดใครหว่า ไกลก้อไกล
พอถึงก้อเป็นร้านโชว์ห่วย แกพาไปบ้านที่อยู่ใกล้ๆ
ที่บ้าน ก้อมีพี่ผู้หญิงคนนึงคงเป็นภรรยาแกแหละ อายุน่าจะเกือบๆห้าสิบละ ใส่แว่น
พี่ผู้หญิงคนนี้นั้งรถเข่นมา คือมารู้ว่าแกเป็นอัมพาด มาสิบกว่าปีแล้ว
รถเข็นแกเป็นรถขับเคลื่อนด้วย มือเหมือนรถบังคับเลย แต่ใช้แค่มือเดียว แต่คล้องโคตร

ห้องนํ้าอยู่ไหนอ่ะคับ พี่พีระก้อชี้ๆ แล้วก้อพามาห้องกว้างๆ ห้องนึง
ห้องนํ้ากว้างมาก บวกกับ ในห้องนํ้ามีราวจับ ที่นั่งระดับเดียวกัน
ทำไรๆเสร็จ พอจะกลับ พ่อเพื่อนก็ขึ้นรถ ก้อบอกว่า
พี่พีระเนี่ย สนิท ถามว่าเพราะอะไร พ่อบอกว่าเค้าเป็นคนดี ปกติไม่ค่อยชมใครนะ
พวกเราก้อถามว่าดียังไงอยากได้ตัวอย่าง

ดูซิ แฟนเค้าเป็นแบบนี้มาเป็นสิบกว่าปีแล้ว
รู้ไหมว่า เค้าดีกับแฟนเค้ามากกว่าตอนปกติอีก
“โอ๊ยโดนนนนนน”
นึกถึงห้องนํ้าเลย ห้องนํ้าที่ทำใหม่เพื่อคนที่เค้ารัก แบบนี้แหละที่เค้าเรียกว่าดูแล
แบบนี้แหละที่เค้าเรียกว่าร่วมทุกข์ร่วมสุข
ยังจำใบหน้าพี่พีระได้ เค้าดูมีความสุขตลอด
และผมก้อเห็นสิ่งที่คล้ายๆกันในหน้าของพี่คนนั้น
รอยยิ้มและแววตาที่มีความสุข  แม้จะอยู่บนรถเข็น
นี้แหละที่เค้าเรียกว่า ร่วมสุข

Categories: love
  1. boe
    6 November 2008 at 8:16 pm

    จริง

  2. nini
    1 December 2008 at 1:58 pm

    อ่านแล้วน้ำตาจะไหล เข้าใจเลย..

  3. nini
    19 January 2009 at 12:45 am

  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: