ยิ้มไม่หุบ

ตอนที่นั่งรอซ้อม คุยจนไม่รู้จะคุยไรล่ะ
แถวของเราเป็นแถวหลังสุด (เค้าไม่ไ้ด้เรียงตามเกรดนะ)
นั่งติดกับวิทยาลัยราชสุดา มหาลัยมหิดล แถวที่ติดกับเราเป็นคนหูหนวก เค้าเขียนว่างั้น

เพื่อนผมนั่งติดกับเค้า แต่ไม่เคยคุยกัน น่าจะเพราะไม่รู้่ว่าจะคุยไง แต่วันนี้รอนานเลยทำให้รู้ว่า คนที่นั่งข้างๆ หูปกติ
ผมเลยฝากถามเลย “สวยนี้เค้าต้องทำไง” ปะมานว่า เอามือวนหน้าแล้วมากำมือยกนิ้วโป้ง หลังจากนั้น เราได้อีกหลายคำ

สวย
หล่อ
ขี้เหล่
พม่า
ดังหัก
คู่กัน
มีกิ๊ก (อันแอบapply จากคู่กันมา)
ที่ไหน
อะไร
เบอสับไร
เรียนคอมมา
So on
ดูถามแต่ละอันดิ ผมไม่ไ้ด้ถามคนเดียวนะ เดียวจะมาว่าเรา

เราเรียนของเค้า เค้าอยากเรียนของเราบ้าง
นานาชาติเราก้อมีแขกเยอะไง นั่งติดกับแถวเขาเลย
เค้าเลยถามว่า (โดยใช้มือมานะ) “สอนเป่าปี่ให้งูเต้นหน่อยซิ”
ฮาๆๆ ดี เด็กไอเอสเรา ฮากันทุกคน (รวมทั้งแขกคนนั้นด้วยนะ)

จนมีเจ้าหน้าที่มาบอกให้ ลุกไปได้แล้ว
แอบเสียดาย กะลังขำอยู่
พวกเค้าจะรู้ไหมหน่า ว่าผมแอบยิ้มไปตลอดทาง
–
แอบคิดว่า เวลาเค้าทะเลาะกันจะทำไง

ทนไม่ไหว กรูหลับตาเลย เอาดิ
ฝ่ายญ ทนไม่ไหว มาฟังเดียวนี้ เอานิ้วแหกตา…. ฟังฉานน

—

ปล ที่แอบยิ้มเพราะ เวลาลุกขึ้นต้องเดินผ่าน แล้วมีคนนึงเค้าทำท่าคุยกับเพื่อนชี้มาทางเรา
แล้วเอามือวนหน้าแล้วเอามือปัดๆทีปาก 2ที
นั้นแหละที่ทำผมยิ้มไม่หุบเลย

ค่ารถ

ปกติจะเข้าหมู่บ้าน โดยรถส่วนตัว(จักรยาน) แต่บ้างทีขี้เกียจก้อให้ยามไปส่ง ให้ตังเป็นปกติ
แล้วลุงยามคนนึงก็จะทัก “ดูหนังมาหรอคับ” ทุกวันที่เจอ

พอเราเจอ ยามวันนี้ก้อนึกขึ้นได้
“รอเดียวนะ” เราก้อเดินไปแต่งตัวชุดครุย
แล้วก้อเดินมาใหม่ “มาๆๆ ถ่ายกัน” ยามยังอึ้งๆ ว่าจะถ่ายกะเค้าจิงหรอ
“ก้อใช่ซิแล้วจะให้ถ่ายกะใคร” ลุงยามคนนั้น ยืนข้างๆ กับ หนุ่มน้อย คนที่เค้าแซวทุกวัน

คนที่ขับผ่านไปผ่านมาคงคิดว่า ทำไมเราต้องมาถ่ายกับยามด้วย
แต่สำหรับเราแล้ว เราไม่ได้มาถ่ายกับยาม เรามาถ่ายกับลุงคนนึง

แล้วก้อให้เค้าไปส่ง แต่พอลง
“วันนี้ผมไม่ให้นะ ให้เป็นรูปแทน” พูดไปแล้ว เลือบไปสบตา
ตาลุงยามแดงเลย นํ้าตาคลอ (ปกติแล้ว..นั่งรถมากับเค้า เค้าจะชวนคุยตลอด แต่วันนี้เงียบเลย)

ลุงยามได้ค่ารถแล้ว เป็นค่ารถที่ซื้ออะไรไม่ได้
แต่ผมรู้ว่าลุงแก ยิ้มทั้งนํ้าตาไปตลอดทาง