ปกติจะเข้าหมู่บ้าน โดยรถส่วนตัว(จักรยาน) แต่บ้างทีขี้เกียจก้อให้ยามไปส่ง ให้ตังเป็นปกติ
แล้วลุงยามคนนึงก็จะทัก “ดูหนังมาหรอคับ” ทุกวันที่เจอ
พอเราเจอ ยามวันนี้ก้อนึกขึ้นได้
“รอเดียวนะ” เราก้อเดินไปแต่งตัวชุดครุย
แล้วก้อเดินมาใหม่ “มาๆๆ ถ่ายกัน” ยามยังอึ้งๆ ว่าจะถ่ายกะเค้าจิงหรอ
“ก้อใช่ซิแล้วจะให้ถ่ายกะใคร” ลุงยามคนนั้น ยืนข้างๆ กับ หนุ่มน้อย คนที่เค้าแซวทุกวัน
คนที่ขับผ่านไปผ่านมาคงคิดว่า ทำไมเราต้องมาถ่ายกับยามด้วย
แต่สำหรับเราแล้ว เราไม่ได้มาถ่ายกับยาม เรามาถ่ายกับลุงคนนึง
แล้วก้อให้เค้าไปส่ง แต่พอลง
“วันนี้ผมไม่ให้นะ ให้เป็นรูปแทน” พูดไปแล้ว เลือบไปสบตา
ตาลุงยามแดงเลย นํ้าตาคลอ (ปกติแล้ว..นั่งรถมากับเค้า เค้าจะชวนคุยตลอด แต่วันนี้เงียบเลย)
ลุงยามได้ค่ารถแล้ว เป็นค่ารถที่ซื้ออะไรไม่ได้
แต่ผมรู้ว่าลุงแก ยิ้มทั้งนํ้าตาไปตลอดทาง
